Sunday, June 12, 2005
Wat schrijven jullie ons?
Tijdens onze reis hebben we vele leuke mails ontvangen. Op sommige moeilijke momenten hebben deze ons terug moed ingeblazen. Het blijkt ook dat de reismicrobe bij veel ouders leeft. Hartelijk dank aan iedereen voor de steun en interesse!
Als je hieronder op comments klikt dan lees je een selectie uit de leukste mails.
Als je hieronder op comments klikt dan lees je een selectie uit de leukste mails.
Thursday, June 09, 2005
De eerste echte stapjes in Mexico
Als je veel reist, en vooral met baby's, dan ben je na een tijdje toe aan vakantie. Intensief reizen maakt je moe. Dat gevoel hadden we bij aankomst in Mexico. Australië was druk: we hadden veel gezien op korte tijd en met vier geslapen in een dubbel bed achterin een autowrak.
Nieuw-Zeeland was nog drukker: weinig tijd om dit prachtig land te zien, dus we reden in sneltempo het land rond. Californië was te druk: een dikke week tijd in de VS, dan kan je toch geen minuut stilstaan?! Eens aangekomen op de laatste bestemming, na de meest emotioneel uitputtende vlucht en taxirit van de hele reis, vielen we allen gewoon om in ons donker en stoffig kamertje in Mexico City. Nu moesten we weleven rusten.
Het eerste wat we dan even later deden was een 15-uren busrit. Ooit al eens geprobeerd om 15 op de bus te zitten met 2 baby's die net hebben leren stappen? Avontuur verzekerd. Maar de voorbije twee weken hebben we kunnen bekomen. In een gezellig dorp aan de Mexicaanse Westkust hebben we al het nodige computerwerk eindelijk kunnen doen. Ondertussen oefenden de jongens verder hun stapjes.
Vanaf nu zijn de jongens echt moeilijk in toom te houden: alles wat zich onder de meter hoogte bevindt is niet meer veilig. Zo eet Noë met plezier boodschappenlijsten, Aiden kan een ventilator uit elkaar halen en beiden kruipen ze in alle gaten en onder alle bedden. We houden ons hart al vast voor de volgende hotelkamer. Welke giftige planten zullen ze nu proberen aan te raken? Welke kleine onderdelen zullen ze deze
keer op de grond vinden en opeten?
15 Uren op een bus zitten was geen uitzondering. De afstanden in Mexico zijn zo groot dat dit meermaals zal gebeuren. Morgen rijden we
naar uit de tropische hitte naar San Cristobal om kennis te maken met de Zapatistas en de Maya's.
Gepost op 8 juni, uit Puerto Escondido
Nieuw-Zeeland was nog drukker: weinig tijd om dit prachtig land te zien, dus we reden in sneltempo het land rond. Californië was te druk: een dikke week tijd in de VS, dan kan je toch geen minuut stilstaan?! Eens aangekomen op de laatste bestemming, na de meest emotioneel uitputtende vlucht en taxirit van de hele reis, vielen we allen gewoon om in ons donker en stoffig kamertje in Mexico City. Nu moesten we weleven rusten.
Het eerste wat we dan even later deden was een 15-uren busrit. Ooit al eens geprobeerd om 15 op de bus te zitten met 2 baby's die net hebben leren stappen? Avontuur verzekerd. Maar de voorbije twee weken hebben we kunnen bekomen. In een gezellig dorp aan de Mexicaanse Westkust hebben we al het nodige computerwerk eindelijk kunnen doen. Ondertussen oefenden de jongens verder hun stapjes.
Vanaf nu zijn de jongens echt moeilijk in toom te houden: alles wat zich onder de meter hoogte bevindt is niet meer veilig. Zo eet Noë met plezier boodschappenlijsten, Aiden kan een ventilator uit elkaar halen en beiden kruipen ze in alle gaten en onder alle bedden. We houden ons hart al vast voor de volgende hotelkamer. Welke giftige planten zullen ze nu proberen aan te raken? Welke kleine onderdelen zullen ze deze
keer op de grond vinden en opeten?
15 Uren op een bus zitten was geen uitzondering. De afstanden in Mexico zijn zo groot dat dit meermaals zal gebeuren. Morgen rijden we
naar uit de tropische hitte naar San Cristobal om kennis te maken met de Zapatistas en de Maya's.
Gepost op 8 juni, uit Puerto Escondido
