Thursday, May 19, 2005
Skydive met baby`s
Skydiven is een van de weinige dingen die we niet hebben gedaan in Nieuw-Zeeland. Baby`s lieten ze niet toe. We hebben wel bijvoorbeeld met een helicopter tot op de Frans-Jozef glacier ijsvlakte gevlogen.
De mannen moesten dan een orenbeschermer aandoen. Uit ervaring weten we dat alles wat raar is en op hun hoofd wordt gezet, onmiddellijk wordt afgesmeten. Net na het opstijgen probeerden ze dit nu ook in de
cockpit, maar nadat ze het lawaai hadden geproefd, deden ze het geen tweede keer.
Een andere `extreme` activiteit, voor baby`s dan toch, was met een motorboot tussen ijsblokken varen. Dat was afzien. Niet omdat het gevaarlijk of moeilijk was, maar omdat beide mannen juist op dat moment niet konden stilzitten. Het begon allemaal met het aandoen van een reddingsvest. Reddingsvesten maakt men gewoonlijk niet voor een jaar oude baby`s, dus voor hen was het als een dwangbuis. Gelukkig zagen ze er niet uit en dat is te zien op de NIEUWE FOTO`s ONLINE (binnen enkele dagen).
De mannen wrongen en sprongen naar alle kanten in het beklemmende reddingsvest, dus al gauw zei de motorbootbestuurder dat we ze beter af zouden doen. Op die manier konden de andere reizigers ook van de ijsblokken zonder dubbel babygejammer genieten, hoewel de Japanners die naast ons zaten onze baby`s een veel boeiendere ervaring vonden dan het ijsmeer. Eens de dwangbuizen uit waren, was het nog niet gedaan: de mannen wilden niet op onze schoot zitten. De enige manier om ze stil te krijgen was door ze los te laten in de boot en hen tussen de benen van de medereizigers te laten kruipen. Gelukkig vond iedereen het best grappig. Dus op die manier vaarden we afwisselend enkele minuten met krijsende baby`s, dan enkele minuten vrijheid terwijl we stopten om ijsblokken te bekijken, en dan terug...
Een bezoek aan de modderbaden was relaxer. De jongens probeerden telkens de modder vast te pakken, terwijl het tussen hun vingers glipte. De rotsen rondom het zwembad waren een uiterst boeiende ontdekking voor de mannen. Het bad was ook heel ondiep, dus konden ze makkelijk zitten zonder te verdrinken. Zoals verwacht heeft ook elk van hen een handjevol modder opgegeten, maar het heeft geen weerslag gehad op onze nachtrust.
Ondertussen zitten we al in Mexico. De dikke week Californie was een uitzonderlijk avontuur: nog nooit hadden we zo geslapen als daar. En de vlucht naar Mexico hebben we bijna niet gehaald. Deze belevenissen kan je volgende week lezen op www.oogappel.be
De mannen moesten dan een orenbeschermer aandoen. Uit ervaring weten we dat alles wat raar is en op hun hoofd wordt gezet, onmiddellijk wordt afgesmeten. Net na het opstijgen probeerden ze dit nu ook in de
cockpit, maar nadat ze het lawaai hadden geproefd, deden ze het geen tweede keer.
Een andere `extreme` activiteit, voor baby`s dan toch, was met een motorboot tussen ijsblokken varen. Dat was afzien. Niet omdat het gevaarlijk of moeilijk was, maar omdat beide mannen juist op dat moment niet konden stilzitten. Het begon allemaal met het aandoen van een reddingsvest. Reddingsvesten maakt men gewoonlijk niet voor een jaar oude baby`s, dus voor hen was het als een dwangbuis. Gelukkig zagen ze er niet uit en dat is te zien op de NIEUWE FOTO`s ONLINE (binnen enkele dagen).
De mannen wrongen en sprongen naar alle kanten in het beklemmende reddingsvest, dus al gauw zei de motorbootbestuurder dat we ze beter af zouden doen. Op die manier konden de andere reizigers ook van de ijsblokken zonder dubbel babygejammer genieten, hoewel de Japanners die naast ons zaten onze baby`s een veel boeiendere ervaring vonden dan het ijsmeer. Eens de dwangbuizen uit waren, was het nog niet gedaan: de mannen wilden niet op onze schoot zitten. De enige manier om ze stil te krijgen was door ze los te laten in de boot en hen tussen de benen van de medereizigers te laten kruipen. Gelukkig vond iedereen het best grappig. Dus op die manier vaarden we afwisselend enkele minuten met krijsende baby`s, dan enkele minuten vrijheid terwijl we stopten om ijsblokken te bekijken, en dan terug...
Een bezoek aan de modderbaden was relaxer. De jongens probeerden telkens de modder vast te pakken, terwijl het tussen hun vingers glipte. De rotsen rondom het zwembad waren een uiterst boeiende ontdekking voor de mannen. Het bad was ook heel ondiep, dus konden ze makkelijk zitten zonder te verdrinken. Zoals verwacht heeft ook elk van hen een handjevol modder opgegeten, maar het heeft geen weerslag gehad op onze nachtrust.
Ondertussen zitten we al in Mexico. De dikke week Californie was een uitzonderlijk avontuur: nog nooit hadden we zo geslapen als daar. En de vlucht naar Mexico hebben we bijna niet gehaald. Deze belevenissen kan je volgende week lezen op www.oogappel.be
Tuesday, May 17, 2005
Wat denk je over reizen met baby's?
We hebben al heel wat reacties gekregen over wat jullie denken over reizen met baby's en jonge kinderen. Nu komen je reacties rechtstreeks op het scherm en je kan meningen met andere personen uitwisselen. Als er voldoende reacties komen en het forum op gang komt zorgen we voor een mooiere layout en omkadering.
Klik hieronder en schrijf er maar op los. Laat anderen je gedachten, angsten, verbazing of twijfels weten. Binnenkort volgen andere gelegenheden om commentaar te geven of als je zelf een thema hebt, stel het dan gerust voor.
Klik hieronder en schrijf er maar op los. Laat anderen je gedachten, angsten, verbazing of twijfels weten. Binnenkort volgen andere gelegenheden om commentaar te geven of als je zelf een thema hebt, stel het dan gerust voor.
Tuesday, May 10, 2005
Kopje onder in Nieuw-Zeeland - 21 april 2005
In Nieuw-Zeeland zijn we gestart met het bezoeken van de filmlocaties van Lord of the Rings. Dit bleek eigenlijk niet zo moeilijk want er is bijna overal in het land wel een stukje gedraaid geweest. Een van de prachtigste plaatsen was Tongariro National Park, of Mordor in de film. We waren van plan om zo hoog mogelijk te geraken, om een mooi zicht op de bergtoppen en het land rondom te hebben. Een tweetal skiliften brachten ons al een heel eind op weg, maar daar zagen we 'Mount Doom' nog niet. Een gids die op terugweg was met zijn groep wees naar enkele blauwe paaltjes op de horizon: 'Daar heb je zicht op
heel de vallei, zelfs op Mount Egmont, 100km verder. Het is wel 2 uur heen en terug. De laatste skilift is binnen anderhalf uur. En met jullie baby's op de buik is het echt af te raden.' Met dit laatste had gelijk, maar toch begonnen we eraan.
Er was geen duidelijke weg uitgestippeld. Eerst over een rivier en klimmen tussen grote rotsen, net als de Hobbits op weg naar Mordor. Vervolgens bergop en dan het moeilijkste stuk: stijl omhoog op zwart zand. Bij elke stap gleden we driekwart stap achteruit. De jongens vonden het super, maar voor ons was het verschrikkelijk zwaar. Eens de laatste rots die het zicht belemmerde overwonnen was, bleek de inspanning het echt waard.
Enkele beelden daarvan in de NIEUWE FOTO's ONLINE.
We hadden er bijna een uur over gedaan. Om op tijd bij de skilift te geraken moesten we twee maal zo snel de afstand overbruggen. Gelukkig ging het bergaf glijden van de zwarte duinen heel snel. Een koppel dat we in de verte hadden gezien, hadden ook aan de skiliftoperator gevraagd om op ons te wachten. We konden die nacht dus gelukkig terug in de mobilehome slapen i.p.v. op koude rotsen.
Ondertussen hebben we bijna heel Nieuw-Zeeland doorkruist. Een van hoogtepunten was Rotorua, waar je tientallen warme, thermische baden kan vinden. De jongens vonden het warm en ondiep water super. Ze hielden zich meestal vast aan de rand, maar kregen het maar niet door dat ze kopje onder gingen als ze zich loslieten. Die dag hebben ze veel mineraalrijk water gedronken.
Het reizen zelf is veel aangenamer en relaxer dan in Australië, dankzij een degelijke motorhome. De kinderen spelen op het bed, wij eten aan tafel en we hoeven niet meer naar campings te zoeken elke dag. Voor wie de zwarte kleedjes op de foto's niet herkent: het is de kleding van het nationaal rugbyteam, maar dan in klein formaat.
Volgende week ligt de nieuwe Kind&co in de dagbladhandel. Daarin vindt je de leukste verhalen en de beste selectie foto's van de reis met Aiden en Noë in Vietnam.
Gepost door Patryk, op 21 april 2005
heel de vallei, zelfs op Mount Egmont, 100km verder. Het is wel 2 uur heen en terug. De laatste skilift is binnen anderhalf uur. En met jullie baby's op de buik is het echt af te raden.' Met dit laatste had gelijk, maar toch begonnen we eraan.
Er was geen duidelijke weg uitgestippeld. Eerst over een rivier en klimmen tussen grote rotsen, net als de Hobbits op weg naar Mordor. Vervolgens bergop en dan het moeilijkste stuk: stijl omhoog op zwart zand. Bij elke stap gleden we driekwart stap achteruit. De jongens vonden het super, maar voor ons was het verschrikkelijk zwaar. Eens de laatste rots die het zicht belemmerde overwonnen was, bleek de inspanning het echt waard.
Enkele beelden daarvan in de NIEUWE FOTO's ONLINE.
We hadden er bijna een uur over gedaan. Om op tijd bij de skilift te geraken moesten we twee maal zo snel de afstand overbruggen. Gelukkig ging het bergaf glijden van de zwarte duinen heel snel. Een koppel dat we in de verte hadden gezien, hadden ook aan de skiliftoperator gevraagd om op ons te wachten. We konden die nacht dus gelukkig terug in de mobilehome slapen i.p.v. op koude rotsen.
Ondertussen hebben we bijna heel Nieuw-Zeeland doorkruist. Een van hoogtepunten was Rotorua, waar je tientallen warme, thermische baden kan vinden. De jongens vonden het warm en ondiep water super. Ze hielden zich meestal vast aan de rand, maar kregen het maar niet door dat ze kopje onder gingen als ze zich loslieten. Die dag hebben ze veel mineraalrijk water gedronken.
Het reizen zelf is veel aangenamer en relaxer dan in Australië, dankzij een degelijke motorhome. De kinderen spelen op het bed, wij eten aan tafel en we hoeven niet meer naar campings te zoeken elke dag. Voor wie de zwarte kleedjes op de foto's niet herkent: het is de kleding van het nationaal rugbyteam, maar dan in klein formaat.
Volgende week ligt de nieuwe Kind&co in de dagbladhandel. Daarin vindt je de leukste verhalen en de beste selectie foto's van de reis met Aiden en Noë in Vietnam.
Gepost door Patryk, op 21 april 2005
