Wereldreis met baby`s - FORUM

De laatste twee weken Mexico en terug thuis

2005-07-12T07:18:00.000-07:00

Tegen het eind van de reis was ons budget echt krap, eerlijk gezegd al lang overschreden, maar we konden Mexico toch niet verlaten zonder er een degelijke blik op te werpen? In San Cristobal was de markt uitzonderlijk kleurrijk. Overal zag je Maya-vrouwen met baby`s op hun heup. We hadden heel graag een foto met de Zapatisten gemaakt, maar de enige gemaskerde rebellen die we tegenkwamen was in sleutelhangervorm.

Bij het bezoeken van de piramiden van de Azteken zijn we op de top van de zonnetempel geklommen. Goed dat we dit `s morgens deden. Iets later begonnen steeds meer mensen op de top te geraken. Op de enkele vierkante meters werd het al snel behoorlijk druk. Er was een man bij die in alle rust probeerde te mediteren. Onze jongens gingen echter helemaal op in het oefenen van pasjes op het oneffen oppervlak en maakten veel kabaal. Niet veel later hebben we dus de anderen hun rust op de top gegund.

Hoe meer de terugkeer datum naderde, hoe meer zin we hadden om terug thuis te zijn. We hadden langs een kant spijt om het reizen te moeten missen, langs de andere kant waren de voorbije 6 maanden zo intensief geweest dat we aan een pauze toe waren. We keken uit naar de mogelijkheid om de kinderen even aan de grootouders over te laten en goed uit te rusten.

Eens terug thuis werd het heel druk: allerlei formaliteiten regelen, een plaats zoeken om te wonen en tegelijkertijd iedereen die we kennen proberen te bezoeken. Het project was een succes: we hebben dubbel zo veel publicaties gehaald dan we oorspronkelijk hadden gepland en iedereen heeft de reis gezond doorstaan. De jongens lijken geen verschil te merken of we reizen of thuis zijn. Het enige dat wel opmerkelijk is dat ze veel minder slapen nu. Ze slapen eigenlijk maar een uur meer dan wij ouders. `s Avonds vallen ze ook niet meer van moeheid om, maar willen tot diep in de nacht verder spelen. Misschien wordt hun activiteitszin nog ingevuld, want we plannen een vervolg…

Dank

2005-07-12T07:17:00.000-07:00

Hartelijk dank aan onze ouders voor hun geduld, aan vrienden voor hun steun en aan Kind&co, BabyBjorn en alle andere sponsors om dit project mogelijk te maken. Zonder de super medewerking van iedereen zou het ons niet gelukt zijn.

Speciale dank aan:
- Els Vermoesen van Kind&co: dank voor uw geloof in het project vanaf het eerste ogenblik. Voor de eerste keer in ons leven hebben we een hoofdredacteur ontmoet met zo veel persoonlijke aandacht. U hebt ook veel meer gedaan dan we hadden afgesproken.
- Jean-Louis de Hasque en Tom Coreynen: voor de steun en acties in het binnenland terwijl wij onderweg waren.
- Marie-Rose, Patrick en Simon: voor het brengen en afhalen van het vliegveld. Gezellig!
- onze ouders: voor het regelen van veel formaliteiten terwijl wij niets konden doen.
- Conny en Stale van BabyBjorn: voor hun geloof en inzet in het project.
- Het team van Stokke en Nomad: voor meer te doen dan we hadden afgesproken en om ons uit de nood te redden onderweg.
- De heer de Vriendt en Mark Beekman: voor hun steun voor het project.
- Dokter Moens en Kind&Gezin in Berchem: voor hun medische raad onderweg
- Dank ook aan alle leuke reacties en e-mails van lezers en reizigers.
- Lies Crauwels voor het maken en onderhouden van de site

Onze mening over enkele producten

2005-07-12T07:16:00.000-07:00

Het volgende is een spontane uiting van onze mening over de producten die we het meest onderweg hebben gebruikt. Belangrijk: Dit is niet uit initiatief van de sponsors of met onze gedachte aan hen. Het is gewoon onze eerlijke mening gericht aan ouders die met kinderen willen reizen en het is geen verkoop-stunt.

Wat hebben wij intensief gebruikt op reis met onze twee baby`s?
- BabyBjorn-drager: elke dag gebruikt. Snel, compact en handig. Kortweg onmisbaar! Wel op voorwaarde dat je kleintje niet meer dan 12kg weegt. Dan gaat het ook nog, maar het wordt wel zwaar na een uurtje.
- Stokke Xplory buggy`s: voor vertrek hadden we schrik om twee relatief grote buggy`s mee op reis te nemen ipv een parasol-model. Nu zijn we zeker dat ze toch zo onmisbaar waren. De baby`s zaten hoog, boven de uitlaatgassen. Super-wendbaar. Ideaal om ze te laten slapen in alle omstandigheden. Baby is op goede hoogte om mee aan tafel te zitten. En het demonteerbaar zitje kan apart gebruikt worden op de hotelkamer, restaurant enz. Het is zijn prijs dubbel en dik waard!
- Nomad-reisaccessoires: Hun kinderaccessoires voor op reis waren zo handig! De matjes super handig, slaapzakken inventief ontworpen. Geniaal vonden we de reishemden, heel anders dan we tot hiertoe gewoon waren.
- Primus allesbrander: overal onderweg met eender welke brandstof melk of voedsel opwarmen. De bus staat even stil, even uitstappen en babyvoeding opwarmen in the middle of nowhere… Zo onmisbaar, vooral in noodsituaties!
- Teva: Heel vaak hebben we de gewone sleffer-sandalen gebruikt. Ze zien er heel eenvoudig uit, maar verrassend comfortabel.
- VAB reisverzekering: mochten we deze niet gehad hebben, dan hadden we ongelooflijk veel kosten aan dokterbezoeken. Spreekt voor zichzelf met kinderen erbij.
- Nikon D70: een paar keer op de grond gevallen en zelfs geen schrammetje. Stevig, compact en geniale kwaliteit. Op dit ogenblik mijn favoriete camera, hoewel ik zo een grote fan van analoog was.
- andere zeer handige zaken om niet te vergeten: kinderharnas en opblaasbaar zwembad als speelkot.

Wat schrijven jullie ons?

2005-06-12T15:42:00.000-07:00

Tijdens onze reis hebben we vele leuke mails ontvangen. Op sommige moeilijke momenten hebben deze ons terug moed ingeblazen. Het blijkt ook dat de reismicrobe bij veel ouders leeft. Hartelijk dank aan iedereen voor de steun en interesse!

Als je hieronder op comments klikt dan lees je een selectie uit de leukste mails.

De eerste echte stapjes in Mexico

2005-06-09T04:14:00.000-07:00

Als je veel reist, en vooral met baby's, dan ben je na een tijdje toe aan vakantie. Intensief reizen maakt je moe. Dat gevoel hadden we bij aankomst in Mexico. Australië was druk: we hadden veel gezien op korte tijd en met vier geslapen in een dubbel bed achterin een autowrak.
Nieuw-Zeeland was nog drukker: weinig tijd om dit prachtig land te zien, dus we reden in sneltempo het land rond. Californië was te druk: een dikke week tijd in de VS, dan kan je toch geen minuut stilstaan?! Eens aangekomen op de laatste bestemming, na de meest emotioneel uitputtende vlucht en taxirit van de hele reis, vielen we allen gewoon om in ons donker en stoffig kamertje in Mexico City. Nu moesten we weleven rusten.

Het eerste wat we dan even later deden was een 15-uren busrit. Ooit al eens geprobeerd om 15 op de bus te zitten met 2 baby's die net hebben leren stappen? Avontuur verzekerd. Maar de voorbije twee weken hebben we kunnen bekomen. In een gezellig dorp aan de Mexicaanse Westkust hebben we al het nodige computerwerk eindelijk kunnen doen. Ondertussen oefenden de jongens verder hun stapjes.

Vanaf nu zijn de jongens echt moeilijk in toom te houden: alles wat zich onder de meter hoogte bevindt is niet meer veilig. Zo eet Noë met plezier boodschappenlijsten, Aiden kan een ventilator uit elkaar halen en beiden kruipen ze in alle gaten en onder alle bedden. We houden ons hart al vast voor de volgende hotelkamer. Welke giftige planten zullen ze nu proberen aan te raken? Welke kleine onderdelen zullen ze deze
keer op de grond vinden en opeten?

15 Uren op een bus zitten was geen uitzondering. De afstanden in Mexico zijn zo groot dat dit meermaals zal gebeuren. Morgen rijden we
naar uit de tropische hitte naar San Cristobal om kennis te maken met de Zapatistas en de Maya's.

Gepost op 8 juni, uit Puerto Escondido

Skydive met baby`s

2005-05-19T23:33:00.000-07:00

Skydiven is een van de weinige dingen die we niet hebben gedaan in Nieuw-Zeeland. Baby`s lieten ze niet toe. We hebben wel bijvoorbeeld met een helicopter tot op de Frans-Jozef glacier ijsvlakte gevlogen.
De mannen moesten dan een orenbeschermer aandoen. Uit ervaring weten we dat alles wat raar is en op hun hoofd wordt gezet, onmiddellijk wordt afgesmeten. Net na het opstijgen probeerden ze dit nu ook in de
cockpit, maar nadat ze het lawaai hadden geproefd, deden ze het geen tweede keer.

Een andere `extreme` activiteit, voor baby`s dan toch, was met een motorboot tussen ijsblokken varen. Dat was afzien. Niet omdat het gevaarlijk of moeilijk was, maar omdat beide mannen juist op dat moment niet konden stilzitten. Het begon allemaal met het aandoen van een reddingsvest. Reddingsvesten maakt men gewoonlijk niet voor een jaar oude baby`s, dus voor hen was het als een dwangbuis. Gelukkig zagen ze er niet uit en dat is te zien op de NIEUWE FOTO`s ONLINE (binnen enkele dagen).

De mannen wrongen en sprongen naar alle kanten in het beklemmende reddingsvest, dus al gauw zei de motorbootbestuurder dat we ze beter af zouden doen. Op die manier konden de andere reizigers ook van de ijsblokken zonder dubbel babygejammer genieten, hoewel de Japanners die naast ons zaten onze baby`s een veel boeiendere ervaring vonden dan het ijsmeer. Eens de dwangbuizen uit waren, was het nog niet gedaan: de mannen wilden niet op onze schoot zitten. De enige manier om ze stil te krijgen was door ze los te laten in de boot en hen tussen de benen van de medereizigers te laten kruipen. Gelukkig vond iedereen het best grappig. Dus op die manier vaarden we afwisselend enkele minuten met krijsende baby`s, dan enkele minuten vrijheid terwijl we stopten om ijsblokken te bekijken, en dan terug...

Een bezoek aan de modderbaden was relaxer. De jongens probeerden telkens de modder vast te pakken, terwijl het tussen hun vingers glipte. De rotsen rondom het zwembad waren een uiterst boeiende ontdekking voor de mannen. Het bad was ook heel ondiep, dus konden ze makkelijk zitten zonder te verdrinken. Zoals verwacht heeft ook elk van hen een handjevol modder opgegeten, maar het heeft geen weerslag gehad op onze nachtrust.

Ondertussen zitten we al in Mexico. De dikke week Californie was een uitzonderlijk avontuur: nog nooit hadden we zo geslapen als daar. En de vlucht naar Mexico hebben we bijna niet gehaald. Deze belevenissen kan je volgende week lezen op www.oogappel.be

Wat denk je over reizen met baby's?

2005-05-17T10:08:00.000-07:00

We hebben al heel wat reacties gekregen over wat jullie denken over reizen met baby's en jonge kinderen. Nu komen je reacties rechtstreeks op het scherm en je kan meningen met andere personen uitwisselen. Als er voldoende reacties komen en het forum op gang komt zorgen we voor een mooiere layout en omkadering.

Klik hieronder en schrijf er maar op los. Laat anderen je gedachten, angsten, verbazing of twijfels weten. Binnenkort volgen andere gelegenheden om commentaar te geven of als je zelf een thema hebt, stel het dan gerust voor.

Kopje onder in Nieuw-Zeeland - 21 april 2005

2005-05-10T00:57:00.000-07:00

In Nieuw-Zeeland zijn we gestart met het bezoeken van de filmlocaties van Lord of the Rings. Dit bleek eigenlijk niet zo moeilijk want er is bijna overal in het land wel een stukje gedraaid geweest. Een van de prachtigste plaatsen was Tongariro National Park, of Mordor in de film. We waren van plan om zo hoog mogelijk te geraken, om een mooi zicht op de bergtoppen en het land rondom te hebben. Een tweetal skiliften brachten ons al een heel eind op weg, maar daar zagen we 'Mount Doom' nog niet. Een gids die op terugweg was met zijn groep wees naar enkele blauwe paaltjes op de horizon: 'Daar heb je zicht op
heel de vallei, zelfs op Mount Egmont, 100km verder. Het is wel 2 uur heen en terug. De laatste skilift is binnen anderhalf uur. En met jullie baby's op de buik is het echt af te raden.' Met dit laatste had gelijk, maar toch begonnen we eraan.

Er was geen duidelijke weg uitgestippeld. Eerst over een rivier en klimmen tussen grote rotsen, net als de Hobbits op weg naar Mordor. Vervolgens bergop en dan het moeilijkste stuk: stijl omhoog op zwart zand. Bij elke stap gleden we driekwart stap achteruit. De jongens vonden het super, maar voor ons was het verschrikkelijk zwaar. Eens de laatste rots die het zicht belemmerde overwonnen was, bleek de inspanning het echt waard.

Enkele beelden daarvan in de NIEUWE FOTO's ONLINE.

We hadden er bijna een uur over gedaan. Om op tijd bij de skilift te geraken moesten we twee maal zo snel de afstand overbruggen. Gelukkig ging het bergaf glijden van de zwarte duinen heel snel. Een koppel dat we in de verte hadden gezien, hadden ook aan de skiliftoperator gevraagd om op ons te wachten. We konden die nacht dus gelukkig terug in de mobilehome slapen i.p.v. op koude rotsen.

Ondertussen hebben we bijna heel Nieuw-Zeeland doorkruist. Een van hoogtepunten was Rotorua, waar je tientallen warme, thermische baden kan vinden. De jongens vonden het warm en ondiep water super. Ze hielden zich meestal vast aan de rand, maar kregen het maar niet door dat ze kopje onder gingen als ze zich loslieten. Die dag hebben ze veel mineraalrijk water gedronken.

Het reizen zelf is veel aangenamer en relaxer dan in Australië, dankzij een degelijke motorhome. De kinderen spelen op het bed, wij eten aan tafel en we hoeven niet meer naar campings te zoeken elke dag. Voor wie de zwarte kleedjes op de foto's niet herkent: het is de kleding van het nationaal rugbyteam, maar dan in klein formaat.

Volgende week ligt de nieuwe Kind&co in de dagbladhandel. Daarin vindt je de leukste verhalen en de beste selectie foto's van de reis met Aiden en Noë in Vietnam.

Gepost door Patryk, op 21 april 2005